In het voorjaar van 2026 verschijnt de nieuwe thriller van Yvonne Kersten, IJskoude golven. Esther interviewde haar.
Hoe is het idee voor IJskoude golven ontstaan?
Was er een moment waarop je dacht: dit verhaal laat me niet meer los?
Het idee voor IJskoude golven ontstond vanuit een persoonlijke droom: ooit wil ik met de
Hurtigruten langs de Noorse fjorden varen, van Bergen tot aan Kirkenes en weer terug. Toen ik me
in die reis verdiepte, bleef vooral de overweldigende natuur me bij. De ruigheid, de stilte, het
gevoel van klein zijn tegenover iets groots en onvoorspelbaars.
Al snel dacht ik: dit is het perfecte decor voor een spannend verhaal. In eerste instantie schreef ik
het als een roman met een licht thrillerachtig randje, waarin veel passagiers een kleine rol
speelden. Toch voelde het verhaal nog niet af. Ik legde het weg, maar het liet me nooit helemaal
los.
Jaren later, toen ik het manuscript weer oppakte, viel alles op zijn plek. Door twee mannelijke
personages een veel grotere rol te geven, kreeg het verhaal meer spanning, diepgang en
emotionele lading. Dat was het moment waarop ik wist: dít verhaal wil verteld worden. Vanaf dat
moment liet IJskoude golven me niet meer los.
Het boek speelt zich af aan boord van een schip langs de Noorse kust.
Waarom wilde je dit verhaal juist op zee laten plaatsvinden? Wat doet zo’n omgeving met de
spanning?
Een schip heeft iets bijzonders: het is tegelijk een plek van ontspanning én volledige overgave. Je
stapt aan boord met de verwachting te genieten van de indrukwekkende Noorse kust, maar
ondertussen lever je je vrijheid in.
Op zee kun je nergens heen. De horizon is eindeloos, maar de ruimte waarin je je beweegt is
beperkt. Dat zorgt voor een natuurlijke spanning. Mensen zijn meer op elkaar aangewezen,
contacten ontstaan sneller, maar juist daardoor worden geheimen ook gevaarlijker.
Voor een thriller is dat een ideaal decor: als de dreiging eenmaal voelbaar wordt, is ontsnappen
geen optie. De zee versterkt dat gevoel nog eens extra. Ze is prachtig, maar onvoorspelbaar en
meedogenloos. Die combinatie — schoonheid en gevaar — sluit perfect aan bij de sfeer van
IJskoude golven.
Cath vlucht voor een gewelddadige ex, terwijl het contactverbod net is verlopen.
Wat trok je aan in dit uitgangspunt, en wat wilde je hierover laten voelen – zonder het uit te
leggen?
Wat me aantrok in dit uitgangspunt is juist de angst die blijft, ook als je denkt dat je veilig bent.
Het idee dat gevaar niet ophoudt bij een officieel document of een verlopen contactverbod.
Bij Cath wilde ik laten voelen hoe die voortdurende alertheid je hele leven binnendringt: hoe je
anders luistert naar voetstappen, anders kijkt naar gezichten, nooit helemaal ontspant. Ze is fysiek
weggevlucht, maar mentaal nog steeds op de vlucht.
Zonder het uit te leggen, wilde ik laten zien hoe verlammend en eenzaam die angst kan zijn — en
hoe moeilijk het is om te geloven dat je écht vrij bent, zelfs als niemand je op dat moment
aanraakt.
Je combineert spanning met thema’s als stalking, huiselijk geweld en trauma.
Hoe zorg je ervoor dat het verhaal spannend blijft, maar ook respectvol en menselijk?
Voor mij begint respect bij het perspectief. Ik kies ervoor om de gevolgen centraal te stellen, niet de
sensatie. Spanning ontstaat niet door expliciet geweld, maar door de dreiging, de herinneringen
die onverwacht opkomen en de impact die dat heeft op iemands dagelijks functioneren.
Tegelijk wilde ik het kwaad niet reduceren tot een karikatuur. Door ook iets te laten zien van de
achtergrond van de dader, probeer ik het gedrag niet goed te praten, maar wel invoelbaar te
maken hoe destructieve patronen ontstaan.
Juist door die menselijkheid aan beide kanten blijft de spanning voelbaar, omdat de lezer niet
alleen volgt wat er gebeurt, maar ook wat het met iemand doet.
In IJskoude golven volgen we meerdere personages met ieder hun eigen verhaal.
Wie van hen kwam als eerste tot leven tijdens het schrijven?
Cath was er als eerste. Haar verhaal liet me niet meer los en vormde het fundament van IJskoude
golven. Gaandeweg dienden zich ook andere personages aan, onder wie het vriendinnenclubje van
Chris, Brianna, Janice en Maike, die het verhaal meer lagen en dynamiek gaven. Pas later kregen
Jord en Marnix meer inhoud.
Cath is musicalster. Waarom koos je voor dit beroep voor haar personage, en wat zegt dat over wie zij is?
Als musicalster staat Cath voortdurend in de schijnwerpers. Ze is zichtbaar, een bekend gezicht, en
haar privéleven is zelden echt privé. Dat past bij wie zij van nature is: open, vrolijk, creatief en vrij.
Juist daarom is het contrast zo groot wanneer ze terechtkomt in een situatie van huiselijk geweld,
waarin diezelfde eigenschappen steeds meer worden onderdrukt. Op het podium kan ze zich
volledig uiten, terwijl haar leven achter de schermen steeds kleiner en stiller wordt. Met dit beroep
kon ik dat spanningsveld duidelijk voelbaar maken.
Het schip is een afgesloten wereld: je kunt er niet zomaar weg.
Wat vind jij zo interessant aan dit soort settings tijdens het schrijven?
In een afgesloten setting als een schip is ontsnappen geen optie. Dat fascineert me enorm tijdens
het schrijven. Je weet als lezer én als schrijver dat de dader zich ergens tussen de passagiers
bevindt, altijd dichtbij, altijd aanwezig. Niemand kan zomaar verdwijnen of hulp van buitenaf
inschakelen. Die onontkoombaarheid zorgt voor een constante onderhuidse spanning: elke
ontmoeting kan betekenis krijgen, elk detail kan gevaarlijk zijn. Dat maakt zo’n setting voor mij bij
uitstek geschikt voor een thriller.
Tijdens het schrijven drongen de personages zich, zoals je zelf zegt, ‘ongevraagd’ aan je op.
Hoe ziet jouw schrijfproces eruit op zo’n moment? Laat je je leiden, of stuur je bij?
Ik werk altijd met een rode lijn die richting geeft aan het verhaal, maar binnen die kaders geef ik
mijn personages veel vrijheid. Soms nemen ze onverwachte afslagen of laten ze kanten van zichzelf
zien die ik vooraf niet had gepland. Op zulke momenten laat ik me bewust leiden: ik laat ze eerst
hun verhaal vertellen. Pas in een latere fase stuur ik bij, schaaf ik en breng ik structuur aan, zodat
alles weer samenkomt zonder dat de spontaniteit verloren gaat.
Je werkt al jaren met kinderen en volwassenen in je remedial-teaching praktijk.
Helpt die ervaring je bij het schrijven van geloofwaardige personages?
Absoluut. In mijn werk als remedial teacher kom ik dagelijks in aanraking met kinderen en hun
ouders, met hun eigen gedachten, emoties en gedragingen. Daardoor leer je subtiele signalen
opmerken: hoe iemand zich voelt, hoe hij of zij reageert in stressvolle situaties, of juist van
blijdschap straalt. Die observaties neem ik mee in mijn verhalen. Ze helpen me personages
geloofwaardig en menselijk te maken, zodat hun keuzes en emoties echt voelen voor de lezer.
Maar nog meer dan in mijn praktijk waar ik alleen kinderen ontvang, haal ik mijn inspiratie uit
mensen om me heen die ik toevallig tegen kom, observeer, een gesprek mee voer.
IJskoude golven is een thriller, maar ook een verhaal over veerkracht.
Wat hoop je dat lezers meenemen als ze het boek dichtslaan?
Als lezers het boek dichtslaan, hoop ik dat ze meenemen dat er altijd weer licht is, ook na de
donkerste momenten. Tegelijkertijd wil ik ze bewust maken dat achter ieder gezicht een hele
wereld schuilgaat, vol verhalen, emoties en soms verborgen leed. En natuurlijk hoop ik dat ik ze
heb kunnen laten genieten van een meeslepende reis langs de indrukwekkende Noorse fjorden,
waar spanning en schoonheid hand in hand gaan.