Hoe is het idee voor IJskoude golven ontstaan?

Het idee voor IJskoude golven ontstond vanuit een persoonlijke droom:
ooit wil ik met de Hurtigruten langs de Noorse fjorden varen, van Bergen tot aan Kirkenes
en weer terug. Toen ik me in die reis verdiepte, bleef vooral de overweldigende natuur me bij.
De ruigheid, de stilte, het gevoel van klein zijn tegenover iets groots en onvoorspelbaars.

Al snel dacht ik: dit is het perfecte decor voor een spannend verhaal.
In eerste instantie schreef ik het als een roman met een licht thrillerachtig randje,
waarin veel passagiers een kleine rol speelden. Toch voelde het verhaal nog niet af.
Ik legde het weg, maar het liet me nooit helemaal los.

Jaren later, toen ik het manuscript weer oppakte, viel alles op zijn plek.
Door twee mannelijke personages een veel grotere rol te geven, kreeg het verhaal meer spanning,
diepgang en emotionele lading. Dat was het moment waarop ik wist:
dít verhaal wil verteld worden. Vanaf dat moment liet IJskoude golven me niet meer los.

Waarom wilde je dit verhaal juist op zee laten plaatsvinden?

Een schip heeft iets bijzonders: het is tegelijk een plek van ontspanning én volledige overgave.
Je stapt aan boord met de verwachting te genieten van de indrukwekkende Noorse kust,
maar ondertussen lever je je vrijheid in.

Op zee kun je nergens heen. De horizon is eindeloos, maar de ruimte waarin je je beweegt
is beperkt. Dat zorgt voor een natuurlijke spanning. Mensen zijn meer op elkaar aangewezen,
contacten ontstaan sneller, maar juist daardoor worden geheimen ook gevaarlijker.

Voor een thriller is dat een ideaal decor: als de dreiging eenmaal voelbaar wordt,
is ontsnappen geen optie. De zee versterkt dat gevoel nog eens extra.
Ze is prachtig, maar onvoorspelbaar en meedogenloos. Die combinatie, schoonheid en gevaar,
sluit perfect aan bij de sfeer van IJskoude golven.

Cath vlucht voor een gewelddadige ex. Wat trok je aan in dit uitgangspunt?

Wat me aantrok in dit uitgangspunt is juist de angst die blijft, ook als je denkt
dat je veilig bent. Het idee dat gevaar niet ophoudt bij een officieel document
of een verlopen contactverbod.

Bij Cath wilde ik laten voelen hoe die voortdurende alertheid je hele leven binnendringt:
hoe je anders luistert naar voetstappen, anders kijkt naar gezichten, nooit helemaal ontspant.
Ze is fysiek weggevlucht, maar mentaal nog steeds op de vlucht.

Zonder het uit te leggen, wilde ik laten zien hoe verlammend en eenzaam die angst kan zijn,
en hoe moeilijk het is om te geloven dat je écht vrij bent, zelfs als niemand je op dat moment
aanraakt.

Je combineert spanning met stalking, huiselijk geweld en trauma. Hoe houd je dat respectvol?

Voor mij begint respect bij het perspectief. Ik kies ervoor om de gevolgen centraal te stellen,
niet de sensatie. Spanning ontstaat niet door expliciet geweld, maar door de dreiging,
de herinneringen die onverwacht opkomen en de impact die dat heeft op iemands dagelijks functioneren.

Tegelijk wilde ik het kwaad niet reduceren tot een karikatuur. Door ook iets te laten zien
van de achtergrond van de dader, probeer ik het gedrag niet goed te praten, maar wel invoelbaar
te maken hoe destructieve patronen ontstaan.

Juist door die menselijkheid aan beide kanten blijft de spanning voelbaar,
omdat de lezer niet alleen volgt wat er gebeurt, maar ook wat het met iemand doet.

Wie van de personages kwam als eerste tot leven tijdens het schrijven?

Cath was er als eerste. Haar verhaal liet me niet meer los en vormde het fundament
van IJskoude golven.

Gaandeweg dienden zich ook andere personages aan, onder wie het vriendinnenclubje van
Chris, Brianna, Janice en Maike, die het verhaal meer lagen en dynamiek gaven.
Pas later kregen Jord en Marnix meer inhoud.

Cath is musicalster. Waarom koos je voor dit beroep?

Als musicalster staat Cath voortdurend in de schijnwerpers. Ze is zichtbaar,
een bekend gezicht, en haar privéleven is zelden echt privé.
Dat past bij wie zij van nature is: open, vrolijk, creatief en vrij.

Juist daarom is het contrast zo groot wanneer ze terechtkomt in een situatie van huiselijk geweld,
waarin diezelfde eigenschappen steeds meer worden onderdrukt.
Op het podium kan ze zich volledig uiten, terwijl haar leven achter de schermen
steeds kleiner en stiller wordt.

Met dit beroep kon ik dat spanningsveld duidelijk voelbaar maken.

Wat vind jij interessant aan een afgesloten setting zoals een schip?

In een afgesloten setting als een schip is ontsnappen geen optie.
Dat fascineert me enorm tijdens het schrijven.

Je weet als lezer én als schrijver dat de dader zich ergens tussen de passagiers bevindt,
altijd dichtbij, altijd aanwezig. Niemand kan zomaar verdwijnen of hulp van buitenaf inschakelen.

Die onontkoombaarheid zorgt voor een constante onderhuidse spanning:
elke ontmoeting kan betekenis krijgen, elk detail kan gevaarlijk zijn.
Dat maakt zo’n setting voor mij bij uitstek geschikt voor een thriller.

Hoe ziet jouw schrijfproces eruit als personages zich ‘ongevraagd’ aandienen?

Ik werk altijd met een rode lijn die richting geeft aan het verhaal,
maar binnen die kaders geef ik mijn personages veel vrijheid.

Soms nemen ze onverwachte afslagen of laten ze kanten van zichzelf zien
die ik vooraf niet had gepland. Op zulke momenten laat ik me bewust leiden:
ik laat ze eerst hun verhaal vertellen.

Pas in een latere fase stuur ik bij, schaaf ik en breng ik structuur aan,
zodat alles weer samenkomt zonder dat de spontaniteit verloren gaat.

Helpt je ervaring als remedial teacher bij het schrijven van personages?

Absoluut. In mijn werk als remedial teacher kom ik dagelijks in aanraking met kinderen
en hun ouders, met hun eigen gedachten, emoties en gedragingen.

Daardoor leer je subtiele signalen opmerken: hoe iemand zich voelt,
hoe hij of zij reageert in stressvolle situaties, of juist van blijdschap straalt.
Die observaties neem ik mee in mijn verhalen.

Ze helpen me personages geloofwaardig en menselijk te maken,
zodat hun keuzes en emoties echt voelen voor de lezer.
Maar nog meer dan in mijn praktijk, waar ik alleen kinderen ontvang,
haal ik mijn inspiratie uit mensen om me heen die ik toevallig tegenkom,
observeer of met wie ik een gesprek voer.

IJskoude golven is een thriller, maar ook een verhaal over veerkracht. Wat hoop je dat lezers meenemen?

Als lezers het boek dichtslaan, hoop ik dat ze meenemen dat er altijd weer licht is,
ook na de donkerste momenten.

Tegelijkertijd wil ik ze bewust maken dat achter ieder gezicht een hele wereld schuilgaat,
vol verhalen, emoties en soms verborgen leed.

En natuurlijk hoop ik dat ik ze heb kunnen laten genieten van een meeslepende reis
langs de indrukwekkende Noorse fjorden, waar spanning en schoonheid hand in hand gaan.