Hoe kwam je op het idee voor Het mysterie van het burgemeestershuis?

In mijn jeugd had ik het verhaal van het paarse sjaaltje al bedacht. Nog niet specifiek over het burgemeestershuis. Dat kwam pas toen ik het in november 2021 voor NaNoWriMo begon te schrijven.

NaNoWriMo is een schrijfchallenge waarbij je een maand lang elke dag ongeveer 1600 woorden schrijft. Aan het einde van die maand heb je dan ongeveer 50.000 woorden. Dat heb ik niet helemaal gehaald, maar het grootste gedeelte van mijn verhaal stond toen.

Door het dagelijkse schrijven ontspon het verhaal zich vanzelf in mijn hoofd. Het idee om een boek van mijn jeugdverhaal te maken, kwam van mijn zusje. Ik vertelde haar het verhaal vroeger uit mijn hoofd.

Is het huis in het verhaal gebaseerd op een echt huis dat je kent?

Nee, het is puur fantasie. De trap in de hal sprak erg tot mijn verbeelding en de ronde torens ook.

Dit jaar zag ik voor het eerst mijn trap in het echt, in een muziekstudio in Dalfsen die bij een feestlocatie hoort. Het was precies de trap uit mijn boek.

De inbouwkasten kwamen in oudere huizen vaker voor. Ook dat er veel lagen behang over elkaar geplakt werden, past bij oudere huizen.

Waarom heb je gekozen voor een verhaal dat zich deels in het verleden afspeelt?

Ik ben altijd erg geïnteresseerd in geschiedenis. Vroeger al en nu nog steeds. Zelf lees ik ook graag historische verhalen en ik vind het leuk om kinderen spelenderwijs iets mee te geven.

Ook denk ik dat het verhaal door die historische laag extra spannend wordt.

Hoe heb je je verdiept in het leven van de kinderen vijftig jaar geleden?

Dat was niet zo moeilijk. Ik was destijds zelf een kind van ongeveer die leeftijd.

Veel komt dus uit eigen ervaring, maar ik heb ook dingen opgezocht om te controleren of mijn herinneringen klopten.

Wat vond je het lastigst om te schrijven aan dit boek?

Eigenlijk vond ik niets extreem lastig. Door het dagelijkse schrijven in november kwamen de woorden vanzelf. Ook de verschillende oplossingen voor de problemen kwamen tijdens het schrijven op.

Als ik iets moet noemen, dan was het de situatie in 1610. Die moest ik nakijken. Op internet heb ik opgezocht hoe Scheveningen er destijds bij lag en waar de kustlijn lag. Door de verschillende vloedgolven veranderde dat nogal.

Welke personages lijken het meest op mensen die je in het echt kent?

Nova heeft veel van mezelf. Onbewust heb ik haar mijn karakter gegeven: haar interesse in geschiedenis en archeologie bijvoorbeeld.

Ik wilde vroeger graag bij zo’n archeologieclub en had me er al voor opgegeven. Toen kwam er een zaterdagbaantje tussen en is het er niet meer van gekomen.

Sven heeft wel wat van mijn kleinzoon Luuk, ook zo onbesuisd en druk. Het niet stil kunnen zitten aan tafel deed me aan mijn zoon denken.

Sophie heeft dezelfde naam als mijn kleindochter. Onze Sophie is niet zo bang uitgevallen, maar een ijdeltuit is ze wel een beetje.

Wat zou je willen dat jonge lezers meenemen uit het verhaal?

Allereerst hoop ik dat ze er plezier aan beleven en dat ze het spannend genoeg vinden om het in één ruk uit te lezen.

Misschien herkennen ze zich in de kinderen. Ik heb onder andere jaloezie en pestgedrag in het verhaal verwerkt.

Als ze daarnaast ook nog een stukje geschiedenis meekrijgen, is dat mooi meegenomen.

Hoe lang heb je aan dit boek gewerkt, van eerste idee tot publicatie?

Van november 2021 tot en met maart 2025. Het herschrijven nam ook nog wat tijd in beslag.

Er moest een verhaallijn sneuvelen en daardoor veranderde er wat in het gehele verhaal.
Tussendoor lag het boek ook weleens stil, bijvoorbeeld omdat ik met mijn thriller voor volwassenen bezig was.

Ook lag het manuscript bij proeflezers en voor manuscriptbeoordeling. Daarna kwamen de periode om een uitgever te vinden en de periode tot publicatie daar nog bij.

Is er een scène of moment in het boek waar je zelf extra trots op bent?

Ja, meerdere scènes en momenten.

Het moment waarop Inge toch niet naar hun eigen tijd is gereisd en Nova beseft dat Inge een soort tussenlanding heeft gemaakt. Dat wordt in het verhaal geïllustreerd door het keilen met een steen.

Een andere scène waar ik trots op ben, is het moment waarop Inge als volwassen vrouw terugkomt in het huis. De vermissing heeft blijkbaar niet echt plaatsgevonden, doordat de kinderen Inge hebben teruggehaald.

Daarom herinnert Inge het zich niet. Maar dan eventjes toch wel. Inge tast met haar vingers over de inscriptie in de kast.

Komt er nog een vervolg of een ander boek met Nova en Sven?

Ik denk dat Nova nog meer avonturen kan beleven. Nova en Sven zijn nog maar pas verhuisd en het huis is nog niet helemaal verkend.

Bovendien gaat Nova met Sophie bij de archeologieclub. Misschien ontdekt ze daar nog veel meer over het huis en het verleden van Scheveningen.